| تبليغات | X |
 |
 |
|
| «غم این خفته ای چند،خواب درچشم ترم می شکند» |
|
تقدیم به پدرم وخواهرانم وخاله خوبم ودیگرمعلمان عزیزاین دیار
باز همراه شما مدرسه ای می سازیم که در آن همواره اول صبح به زبانی ساده مهر تدریس کنند و بگویند خدا خالق زیبایی و سراینده عشق آفریننده ماست مهربانیست که ما را به نکویی دانایی زیبایی و به خود می خواند جنتی دارد نزدیک، زیبا و بزرگ دوزخی دارد- به گمانم - کوچک و بعید در پی سودایی ست که ببخشد ما را و بفهماندمان
در مجالی که برایم باقیست باز همراه شما مدرسه ای می سازیم که خرد را با عشق علم را با احساس و ریاضی را با شعر دین را با عرفان همه را با تشویق تدریس کنند لای انگشت کسی قلمی نگذارند و نخوانند کسی را حیوان و نگویند کسی را کودن و معلم هر روز روح را حاظر و غایب بکند و به جز از ایمانش هیچ کس چیزی را حفظ نباید بکند مغزها پر نشوند چون انبار قلب خالی نشود از احساس درسهایی بدهند که به جای مغز،دلها را تسخیر کند از کتاب تاریخ جنگ را بردارند در کلاس انشا هر کسی حرف دلش را بزند غیر ممکن را از خاطره ها محو کنند تا،کسی بعد از این باز همواره نگوید:"هرگز" و به آسانی همرنگ جماعت نشود زنگ نقاشی تکرار شود رنگ را در پاییز تعلیم دهند قطره را در باران موج را در ساحل زندگی را در رفتن و برگشتن از قله کوه و عبادت را در خدمت خلق کار را در،کندو و طبیعت را در جنگل و دشت مشق شب این باشد که شبی چندین بار همه تکرار کنیم: عدل آزادی قانون شادی... امتحانی بشود که بسنجد ما را تا بفهمند چقدر عاشق وآگه و آدم شده ایم
باز همراه شما مدرسه ای می سازیم که در آن آخر وقت به زبانی ساده شعر تدریس کنند و بگویند که تا فردا صبح خالق عشق نگهدار شما
شاعر:زنده یاد مجتبی کاشانی |
|
+ نوشته شده در
جمعه سیزدهم اردیبهشت 1387ساعت 10:36 قبل از ظهر توسط فرزندکویر |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
|
| پیوندهای روزانه |
|
سایه ها به من عشق ببخش خلقت زن ماندن درعین عاشقی زیباترین قلب رنگهای تاریخ تولدشما یادمان نرود نیایش پروردگار آرشیو پیوندهای روزانه |
|
RSS
|
