"هر انسانی بر روی زمین گنجی دارد که انتظارش را می کشد. ما قلبها چنان عادت به سخن گفتن از این گنجها نداریم چون انسانها دیگر نمی خواهند انها را بیابند. تنها با کودکان درباره ی اینها سخن می گوییم سپس می گذاریم زندگی هر یک از انها را به سوی سر نوشت خویش هدایت کند اما دریغ، اندک افرادی راهی را که برای آنها تعیین شده راه افسانه ی شخصی راه خوشبختی را پی می گیرند بیشتر آنها هان را چیزی تهدید کننده می پندارند...و به همین دلیل جهان به چیزی تهدید کننده تبدیل می شود .
آن گاه صدای  ما قلبها  مدام آهسته و آهسته تر می شود اما هرگز خاموش نمی شویم می کوشیم حرفهامان شیده نشوند نمی خواهیم آدمها به خاطر پیروی نکردن از قلبهاشان رنج بکشند...
و قلبها به انسانها نمی گویند که از رویا هاشان پیروی کنند چون در این صورت قلبها بیشتر رنج میکشند و آنها رنج کشیدن را دوست ندارند... "

پسر نوح به خواستگاری دختر هابیل رفت . دختر هابیل جوابش کرد و گفت: نه، هرگز ؛ همسری ام را سزاوار نیستی؛ تو با بدان نشستی و خاندان نبوتت گم شد.
تو همانی که بر کشتی سوار نشدی. خدا را نادیده گرفتی و فرمانش را.به پدرت پشت کردی؛ به پیمان و پیامش نیز.
غرورت ، غرقت کرد. دیدی که نه شنا به کارت آمد و نه بلندی کوه ها!
پسر نوح گفت : اما آن که غرق می شود ، خدا را خالصانه تر صدا می زند، تا ان که بر کشتی سوار است . من خدایم را لابه لای طوفان یافتم ، در دل مرگ و
سهمگینی سیل.
دختر هابیل گفت : ایمان، پیش از واقعه به کار می آید . در آن هول و هراسی که تو گرفتار شدی، هر کفری بدل به ایمان می شود. آن چه تو به آن رسیدی،
ایمان به اختیار نبود، پس گردنی خدا بود که گردنت را شکست.
پسر نوح گفت: آن ها که بر کشتی سوارند، امنندو خدایی کجدار و مریز دارند که به بادی ممکن است از دستشان برود. من اما آن غریقم که به چنان خدای مهیبی
رسیدم که با چشمان بسته نیز می بینش و با دستان بسته نیز لمسش می کنم . خدای من چنان خطیر است که هیچ طوفانی آن را از کفم نمی برد.
دختر هابیل گفت: باری تو سر کشی کردی و گناه کاری.گناهت هرگز بخشیده نخواهد شد.
پسر نوح خندید و خندید و خندید و گفت: شاید ان که جسارت عصیان دارد ، شجاعت توبه نیز داشته باشد. شاید آن خدا که مجال سرکشی داد، فرصت بخشیده شدن
هم داده باشد!
دختر هابیل سکوت کرد و سکوت کرد و سکوت کرد وآن گاه گفت: شاید. شاید پرهیزکاری من به ترس و تردید آغشته باشد، اما نام عصیان تو دلیری نبود.دنیا
کوتاه است و آدمی کوتاه تر. مجال آزمون و خطا این همه نیست .
پسر نوح گفت: به این درخت نگاه کن. به شاخه هایش. پیش از آن که دست های درخت به نور برسند، پاهایش تاریکی را تجربه کرده اند. گاهی برای رسیدن
به نور باید از تاریکی عبور کرد. گاهی برای رسیدن به خدا باید از پل گناه گذشت.من این گونه به خدا رسیدم .راه من اما راه خوبی نیست. راه تو زیباتر است،
راه تو مطمئن تر، دختر هابیل!
پسر نوح این را گفت و رفت. دختر هابیل تا دور دست ها تمایش کرد و سال هاست که منتظر است و سالهاست که با خود می گوید: آیا همسریش را سزاوار بودم! 

دانشجویی سر کلاس فلسفه نشسته بود. موضوع درس درباره خدا بود. استاد پرسید«آیا در این کلاس کسی هست که صدای خدا را شنیده باشد؟» کسی پاسخ نداد.
استاد دوباره پرسید:«آیا در این کلاس کسی هست که خدا را لمس کرده باشد؟»دوباره کسی پاسخ نداد.
استاد برای سومین بار پرسید: «آیا در این کلاس کسی هست که خدا را دیده باشد؟»برای سومین بار هم کسی پاسخ نداد. استاد با قاطعیت گفت:«با این وصف خدا وجود ندارد».
دانشجو به هیچ روی با استدلال استاد موافق نبود و اجازه خواست تا صحبت کند. استاد پذیرفت. دانشجو از جایش برخواست و از همکلاسی هایش پرسید: «آیا در این کلاس کسی هست که صدای مغز استاد را شنیده باشد؟» همه سکوت کردند.
«آیا در این کلاس کسی هست که مغز استاد را لمس کرده باشد؟» همچنان کسی چیزی نگفت.
«آیا در این کلاس کسی هست که مغز استاد را دیده باشد؟»
وقتی برای سومین بار کسی پاسخی نداد، دانشجو چنین نتیجه گیری کرد که استادشان مغز ندارد

خوشبختي را ديروز به حراج گذاشتند حيف من زاده ي امروزم. خدايا جهنمت فرداست پس چرا امروز مي سوزم

به دريا شکوه بردم از شب
به هر موجي که مي گفتم غم خويش
 سري مي زد به سنگ و باز مي گشت
 

هميشه زمان به نفع تو نخواهد بود.
اين فرصت ها به زودي از دست خواهد رفت و آنگاه ديگر پشيماني سودي ندارد
 

يك ديوار تا خدا ...

دنیا دیوار های بلند دارد و درهای بسته که دور تا دور زندگی را گرفته اند نمی شود از دیوارهای دنیا بالا رفت.نمی شود سرک کشید و آن طرفش را دید. اما همیشه نسیمی از آن طرف دیوار کنجکاوی آدم را قلقلک می دهد

کاش این دیوارها پنجره داشت و کاش می شد گاهی به آن طرف نگاه کرد.شاید هم پنجره ای هست و من نمی بینم .شاید هم پنجره اش زیادی بالاست و قد من نمی رسد با این دیوارها چه می شود کرد؟
می شود از دیوارها فاصله گرفت و قاطی زندگی شد و می شود اصلا فراموش کرد که دیواری هست و شاید می شود تیشه ای برداشت و کند و کند. ...شاید دریچه ای،شاید شکافی،شاید روزنی
همیشه دلم می خواست روی این دیوار سوراخی درست کنم.حتی به قدر یک سر سوزن،برای رد شدن نور،برای عبور عطر و نسیم،برای...بگذریم.گاهی ساعتها پشت این دیوار می نشینم و گوشم را می چسبانم به آن و فکر می کنم؛ اگر همه چیز ساکت باشد می توانم صدای باریدن روشنایی را از آن طرف بشنوم.اما هیچ وقت،همه چیز ساکت نیست و همیشه چیزی هست که صدای روشنایی را خط خطی کند
دیوارهای دنیا بلند است،ومن گاهی دلم را پرت می کنم آن طرف دیوار.مثل بچه ی بازیگوشی که توپ کوچکش را از سر شیطنت به خانه ی همسایه می اندازد.به امید آنکه شاید در آن خانه باز شود.گاهی دلم را پرت می کنم آن طرف دیوار. آن طرف حیاط خانه ی خداست. وآن وقت هی در می زنم،در میزنم،و میگویم:"دلم افتاده توی حیاط شما.می شود دلم را پس بدهید..." کسی جوابم را نمی دهد،کسی در را برایم باز نمی کند.اما همیشه،دستی،دلم رامی اندازد آن طرف دیوار.همین. و من این بازی را دوست دارم.همین که دلم پرت می شود ...آن طرف دیوار، آنقدر دلم را پرت می کنم تا خسته شوند،تا دیگر دلم را پس ندهند.تا در را باز کنند و بگویند: بیا خودت دلت را بردار و برو. آن وقت من می روم و دیگر بر نمی گردم
......من این بازی را دوست دارم 

آموخته ام ... كه هميشه براي كسي كه به هيچ عنوان قادر به كمك كردنش نيستم
دعا كنم.