در روزگاراني ، در شهر باستاني  ((افكار)) ، دو مرد عالم و دانشمند زندگي مي كردند كه هر يك ،دانش ديگري  را تحقير  مي كرد و منفور مي شمرد . يكي از آن دو ،خدا را انكار مي كرد و ديگري به او ايمان داشت .
 
روزي آن دو  دانشمند ،يكديگر را در بازار ديدند و در ميان پيروان خود در مورد وجود و عدم وجود خدا به گفتگو و جدال پرداختند . پس از ساعت ها مجادله ،از هم جدا شدند.
 
همان شب، مردي كه منكر خدا بود به معبد رفت ، زانو زد و به تضرع و زاري از خدا خواست تا عصيان گذشته او را ببخشد.
و همان ساعت ، مرد ديگر كه به خدا ايمان داشت كتاب هاي مقدس خويش را به آتش كشيد ، زيرا كافر شده بود.

در سینه ات نهنگی می تپد
اینکه مدام به سینه ات می کوبد قلب نیست ، ماهی کوچکی است که دارد نهنگ می شود.ماهی کوچکی که طعم تنگ آزارش می دهد و بوی دریا هوایی اش کرده است. قلب ها همه نهنگانند در اشتیاق اقیانوس،اما کیست که باور کند در سینه اش نهنگی می تپد؟!
آدم ها ،ماهی ها را در تنگ دوست دارند و قلب ها را در سینه .اما ماهی وقتی در دریا شناور شد، ماهی است و قلب وقتی  در خدا غوطه خورد،قلب است.هیچ کس نمی تواند نهنگی را در تنگی نگه دارد ،تو چطور می خواهی قلبت را در سینه نگه داری ؟و چه دردناک است وقتی نهنگی مچاله می شود و وقتی دریا مختصر می شود و وقتی قلبی خلاصه می شود و آدم قانع.
این ماهی کوچک ،اما بزرگ خواهد شد و این تنگ ،تَنگ خواهد شد و این آب ته خواهد کشید.
تو اما کاش قدری دریا می نوشیدی وکاش نقبی می زدی از تُنگ سینه به اقیانوس .کاش راه آبی به نامنتها می کشیدی و کاش این قطره را به بی نهایت گره می زدی .کاش...
بگذریم...
دریا و اقیانوس به کنار ،نامنتها و بی نهایت پیشکش.
کاش لااقل آب این تنگ را عوض می کردی.این آب مانده است و بو گرفته است و تو می دانی آب هم که بماند می گندد.آب هم که بماند لجن می بندد.و حیف از این ماهی که در گل ولای بلولد و حیف از این قلب که در غلط  بغلتد!

تقدیم به پدرم وخواهرانم وخاله خوبم ودیگرمعلمان عزیزاین دیار

که من با تو همه‏ی رنگ‏های این سرزمین را آشنا می‏بینم.
با تو دریا با من مهربانی می‏کند.
با تو من در هر شکوفه می‏شکفم.
با تو من بودن را، زندگی کردن را، شوق را، زیبایی را
مهربانی پاک خداوندی را می نوشم.
و بی تو ...هیچم
لحظاتتان سر شار از زیبایی..

 
 
 
باز همراه شما....
 
 

 
 
در مجالی که برایم باقیست

باز همراه شما مدرسه ای می سازیم

که در آن همواره اول صبح

به زبانی ساده

مهر تدریس کنند

و بگویند خدا

خالق زیبایی

و سراینده عشق

آفریننده ماست

مهربانیست که ما را به نکویی

دانایی زیبایی

و به خود می خواند

جنتی دارد نزدیک، زیبا و بزرگ

دوزخی دارد- به گمانم -

کوچک و بعید

در پی سودایی ست

که ببخشد ما را

و بفهماندمان

 
ترس ما بیرون از دایره رحمت اوست
 
 

در مجالی که برایم باقیست

باز همراه شما مدرسه ای می سازیم

که خرد را با عشق

علم را با احساس

و ریاضی را با شعر

دین را با عرفان

همه را با تشویق تدریس کنند

لای انگشت کسی

قلمی نگذارند

و نخوانند کسی را حیوان

و نگویند کسی را کودن

و معلم هر روز

روح را حاظر و غایب بکند

و به جز از ایمانش

هیچ کس چیزی را حفظ نباید بکند

مغزها پر نشوند چون انبار

قلب خالی نشود از احساس

درسهایی بدهند

که به جای مغز،دلها را تسخیر کند

از کتاب تاریخ

جنگ را بردارند

در کلاس انشا

هر کسی حرف دلش را بزند

غیر ممکن را از خاطره ها محو کنند

تا،کسی بعد از این

باز همواره نگوید:"هرگز"

و به آسانی همرنگ جماعت نشود

زنگ نقاشی تکرار شود

رنگ را در پاییز تعلیم دهند

قطره را در باران

موج را در ساحل

زندگی را در رفتن و برگشتن از قله کوه

و عبادت را در خدمت خلق

کار را در،کندو

و طبیعت را در جنگل و دشت

مشق شب این باشد

که شبی چندین بار

همه تکرار کنیم:

عدل

آزادی

قانون

شادی...

امتحانی بشود

که بسنجد ما را

تا بفهمند چقدر

عاشق وآگه و آدم شده ایم

در مجالی که برایم باقیست

باز همراه شما مدرسه ای می سازیم

که در آن آخر وقت

به زبانی ساده

شعر تدریس کنند

و بگویند که تا فردا صبح

خالق عشق نگهدار شما

شاعر:زنده یاد مجتبی کاشانی